Herb i symbole parku
Herb parku narodowego „Puszcza Białowieska” - żubr, rogi myśliwskie i korona książęca: jak go opisano i z jakich herbów XIX wieku się wywodzi.

Oficjalny symbol heraldyczny parku narodowego opisano następująco: „Tarcza hiszpańska z pięcioma zębami, podzielona skosem lewym. W górnym polu blankowanym barwy czerwonej - korona książęca; czarny skos obciążony dwiema parami skrzyżowanych złotych i srebrnych rogów myśliwskich, ozdobionych koronami cesarskimi; w dolnym polu srebrnym - żubr w barwach naturalnych”.
Skąd pochodzi ten herb
Podstawą symbolu są XIX-wieczne herby Puszczy Białowieskiej z czasów, gdy puszcza należała do Imperium Rosyjskiego i była miejscem carskich polowań. Jeden z takich herbów, w owalnym kartuszu, zdobił wieżę pałacu myśliwskiego w Białowieży, zbudowanego za Aleksandra III. Jego główną figurą był państwowy orzeł dwugłowy, skos zdobiły cztery lwie głowy z herbu Romanowów, a u dołu tarczy stał żubr - znak, po którym rozpoznawano chronioną puszczę. Istniała też pełna wersja herbu, z wielką koroną cesarską, wstęgą Orderu św. Andrzeja i dwoma żubrami jako trzymaczami.
Herbu cesarskiego nie można było po prostu powtórzyć: puszczę chroni dziś inne państwo. Dlatego nowy symbol zachowuje ducha dawnego, ale nadaje mu nowy sens. Zamiast korony cesarskiej w górnym polu jest korona książęca z ciemnoczerwonego aksamitu z gronostajowym obszyciem - przypomnienie o wielkich książętach, którzy polowali w puszczy. Rogi myśliwskie na skosie mówią o wielowiekowej historii puszczy jako terenu łowieckiego, a żubr w dolnym polu pozostaje jej głównym symbolem.


Herby miast i rejonów wokół puszczy - w serwisie „Herby ziemi brzeskiej”.