БП
Puszcza Białowieska
Przyroda · Szlaki · Historia · Biblioteka

O Puszczy Białowieskiej

Pradawny nizinny las na granicy Białorusi i Polski: gdzie leży puszcza, jaką ma powierzchnię, rzeźbę terenu i rzeki, dlaczego jest tak cenna.

Letnia łąka i staw na skraju Puszczy Białowieskiej
Łąka i staw na skraju puszczy

Puszcza Białowieska to jeden z ostatnich dużych kompleksów pierwotnego lasu nizinnego w Europie. Granica państwowa dzieli ją na część białoruską i polską. W części białoruskiej działa park narodowy „Puszcza Białowieska”, w polskiej - Białowieski Park Narodowy. Obie części razem wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO jako jeden obiekt transgraniczny.

Białoruski park narodowy zajmuje 150 083 hektary w rejonach kamienieckim i prużańskim obwodu brzeskiego oraz w rejonie świsłockim obwodu grodzieńskiego. Prawie cały jego obszar porasta las. Dyrekcja parku mieści się w Kamieniukach w rejonie kamienieckim - tu są też Muzeum Przyrody, zagrody pokazowe i początek szlaków turystycznych.

Rzeźba terenu i rzeki

Puszcza leży na równinie o wysokości 145-148 metrów nad poziomem morza, tylko miejscami wznoszą się wały i pagórki. Najwyższy punkt to Kozia Góra koło Wiskul - 202 metry. Wzdłuż północnego i północno-wschodniego skraju puszczy biegnie dział wodny zlewisk Bałtyku i Morza Czarnego: biorą tu początek dopływy Niemna i Prypeci, a Narew i Leśna Prawa niosą wodę do Bugu i dalej do Wisły.

Narew wypływa z bagna Dzikie - jednego z największych torfowisk niskich w Europie, zachowanego w stanie bliskim naturalnemu. Naturalnych jezior w puszczy nie ma; największe zbiorniki wodne to zbiorniki Ladskie i Chmielewskie, utworzone na miejscu osuszonego bagna w południowej części parku.

W tym dziale

Oficjalne informacje o parku, zasady zwiedzania i ceny wycieczek - na stronie parku narodowego.