Jaćwingowie
Jaćwingowie - wojownicze plemię łowców, które żyło w puszczy do końca XIII wieku: co wiadomo o nich z kronik i co po nich zostało.
Pierwsze pisane wzmianki o ludziach żyjących na terenie dzisiejszej puszczy dotyczą Jaćwingów - wojowniczego plemienia łowców i rybaków, o którym opowiadają staroruskie latopisy. Pochodzenie Jaćwingów do dziś budzi spory: jedni uważali ich za Litwinów, inni za Słowian, jeszcze inni za przybyszów znad Morza Czarnego.
Osady jaćwieskie były niewielkie i leżały daleko od siebie, wśród lasów i bagien. Życie w lesie wymagało siły, zręczności i sprytu, a Jaćwingowie słynęli jako nieustraszeni wojownicy. Musieli walczyć na wszystkie strony: od północy napierał zakon krzyżacki, od zachodu Polacy i Mazowszanie, od wschodu książęta ruscy, a sami Jaćwingowie często najeżdżali sąsiednie ziemie.
Koniec plemienia
Jaćwingowie nie zdołali oprzeć się liczniejszym sąsiadom. W 1281 roku książę litewski Trojden zadał im ostateczną klęskę i dodał do swoich tytułów jeszcze jeden - książę jaćwieski. Pod koniec XIII wieku Jaćwingowie zniknęli jako lud: część zginęła, część rozpłynęła się wśród sąsiadów.
O Jaćwingach przypominają nazwy niektórych wsi i uroczysk w puszczy i wokół niej, a o ich czasach - kurhany z XI-XIII wieku nad leśnymi rzekami (zob. „Człowiek pierwotny w puszczy”).