600 lat ochrony puszczy
W 2009 roku puszcza świętowała 600 lat ochrony: dlaczego liczy się je od 1409 roku i jak puszcza przetrwała, gdy okoliczne lasy zniknęły.

Puszcza Białowieska to pozostałość ogromnego pradawnego lasu, który ciągnął się niegdyś od Bałtyku do Bugu i od Odry do Dniepru. Prawie cały został wycięty; ocalało kilka fragmentów, a puszcza jest największym z nich. W 2009 roku park narodowy obchodził 600-lecie ochrony, licząc od 1409 roku.
Dlaczego 1409 rok
W 1409 roku, po zjeździe w Brześciu, król Jagiełło urządził w puszczy wielkie łowy, by zgromadzić zapasy dla wojska. Od tego czasu puszcza znana jest jako teren łowiecki władców, którzy zastrzegali sobie prawo polowania i chronili las na własne łowy. Właściciele puszczy się zmieniali - wielcy książęta litewscy, królowie polscy, cesarze rosyjscy - ochronę to zaostrzano, to łagodzono, ale nigdy jej całkiem nie zniesiono. W ocaleniu puszczy pomogły też żubry: aby żyły, trzeba było chronić las.
Ochrona we współczesnym sensie
Jako obszar chroniony puszcza istnieje od 1921 roku, kiedy w jej polskiej części wydzielono leśnictwo „Rezerwat”. W 1939 roku cała część białoruska stała się rezerwatem państwowym, w 1957 roku - gospodarstwem rezerwatowo-łowieckim, a w 1991 roku na jego bazie utworzono park narodowy „Puszcza Białowieska”. W 1992 roku puszcza trafiła na Listę światowego dziedzictwa UNESCO, w 1993 roku została rezerwatem biosfery, a w 1997 roku otrzymała dyplom Rady Europy.
Co ocalało przez sześć wieków
Największym bogactwem puszczy są lasy, które w dużej mierze zachowały pierwotny charakter: sześćsetletnie dęby, jesiony i sosny liczące po trzy i pół wieku, drzewa olbrzymy, zbiorowiska roślin i zwierząt łączące tajgę i las liściasty - nigdzie indziej w Europie takich już nie ma. W puszczy zachowały się też zabytki historii: dawne kurhany, kamienie ofiarne, ślady Carskiego Traktu. A głównym symbolem sześciu wieków ochrony pozostaje żubr, uratowany przed wyginięciem właśnie tutaj.
Drzewa olbrzymy i pamiątkowe miejsca puszczy - w dziale „Miejsca”.